Eén jaar moeder: wat mijn eigen bevalling mij nog steeds leert

Een jaar geleden werd ik moeder. Nu mijn zoontje zijn eerste verjaardag heeft gevierd, kijk ik terug op een jaar vol bijzondere eerste keren, maar ook onverwachte laatste keren. Zijn eerste jaar als baby heeft me niet alleen veel geleerd over het moederschap, maar ook opnieuw laten nadenken over mijn eigen zwangerschap en bevalling. In deze blog deel ik wat mijn bevalling mij, een jaar later, nog steeds leert over loslaten, bewust stilstaan bij bijzondere momenten en de kracht van een vrouwenlichaam. Lees hier mijn grootste realisatiemomentjes over het moederschap.

Het eerste levensjaar van mijn zoontje zit erop. En daarmee ook mijn eerste jaar als moeder. Een jaar vol eerste keren, maar achteraf gezien ook vol laatste keren.

Zijn eerste verjaardag was voor mij daarom een moment van reflectie. Natuurlijk vierden we zijn geweldige eerste levensjaar. Maar ergens voelde ik ook een klein stukje rouw. De babyfase is officieel voorbij. Hij is nu een dreumes.

En hoewel ik ontzettend geniet van wie hij aan het worden is, betekent dit ook dat hij mij nooit meer zo nodig zal hebben als in dat eerste jaar. Er zullen steeds meer dingen komen die hij zelf kan. Meer zelfstandigheid, meer eigen keuzes, steeds meer zijn eigen kleine persoon.

Misschien is dat wel wat me het meest raakte aan zijn eerste verjaardag: hoeveel laatste keren er in zo'n jaar zitten, zonder dat je op het moment zelf weet dat het de laatste keer is.

Het eerste schopje

Een moment waar ik de afgelopen tijd veel bij heb stilgestaan, is het eerste schopje dat ik voelde.

Ik was ongeveer 20 weken zwanger en we waren onderweg naar Ierland voor onze babymoon. Toen het vliegtuig opsteeg, voelde ik het. Een klein tikje in mijn buik.

Ik wist meteen: dit is mijn baby.

Dat gevoel zal ik voor altijd bij me dragen.

Maar tijdens mijn zwangerschap stond ik er natuurlijk niet bij stil dat ik op een dag ook het laatste schopje zou voelen. Dat er een moment zou komen waarop ik mijn baby niet meer in mijn buik zou voelen bewegen.

Toen de bevalling eenmaal begon, dacht ik daar helemaal niet aan. En achteraf vind ik dat eigenlijk bijzonder. Want dat laatste schopje was op dat moment helemaal niet herkenbaar als een afscheid. Het was gewoon één van de vele bewegingen die ik die dag voelde.

Totdat ze er niet meer waren.

En juist dat gevoel ben ik, achteraf gezien, ontzettend gaan missen.

De bevalling die ik nooit zal vergeten

Misschien is dat ook waarom mijn bevalling nog zo helder in mijn geheugen zit.

Met 39+5 weken begon mijn bevalling met het breken van mijn vliezen. Ik weet nog precies hoe dat voelde. Ik weet nog dat ik op het punt stond om boven mijn gordijnen in te korten toen mijn bevalling ineens begon.

Ik weet nog hoe het vruchtwater langs mijn benen liep.

Ik weet nog hoe mijn weeën voelden. Hoe de intensiteit veranderde. Hoe anders de ontsluitingsfase voelde dan de persfase.

En ik weet nog precies hoe het voelde om mijn zoontje voor het eerst in mijn armen te krijgen.

Dat zijn allemaal momenten die ik nooit meer opnieuw zal meemaken.

Er werd tijdens mijn zwangerschap regelmatig gezegd dat ik de pijn van de bevalling later wel zou vergeten. Maar eerlijk gezegd vind ik het woord pijn achteraf eigenlijk te klein om te beschrijven wat een bevalling is.

Het was intens. Krachtig. Bijzonder. Soms overweldigend. En tegelijkertijd voelde het alsof mijn lichaam precies wist wat het moest doen.

En misschien is dat ook precies waarom ik zoveel waarde ben gaan hechten aan voorbereiding.

Voorbereiden is niet hetzelfde als weten hoe het gaat

Mijn eigen bevalling heeft me namelijk geleerd dat voorbereiding niet betekent dat je precies weet hoe je bevalling zal verlopen.

Je kunt niet voorspellen wanneer je bevalling begint. Je kunt niet bepalen hoe snel je ontsluiting vordert. Je weet niet precies hoe de weeën voor jou zullen voelen of welke keuzes je onderweg misschien moet maken.

Maar je kunt je wel voorbereiden op het onbekende.

Je kunt leren begrijpen wat er biologisch gebeurt. Je kunt leren herkennen wat spanning met je lichaam doet. Je kunt ontdekken wat jou helpt om vertrouwen en regie te ervaren. En je kunt samen met je partner nadenken over wat voor jullie belangrijk is.

Niet om de bevalling volledig onder controle te krijgen.

Juist niet.

Maar zodat je, wanneer het moment daar is, minder hoeft te zoeken naar wat je nodig hebt.

Mijn eigen bevalling heeft me laten ervaren hoe waardevol dat kan zijn. Niet omdat mijn bevalling precies verliep zoals ik had bedacht, maar juist omdat ik wist wat er in mijn lichaam gebeurde en omdat ik me had voorbereid op verschillende mogelijkheden.

En dat is iets wat ik nog steeds meeneem in mijn werk als geboortecoach.

Een jaar later kijk ik anders terug

Een jaar moederschap heeft me ondertussen nog veel meer geleerd dan alleen iets over bevallen.

Het heeft me geleerd hoe snel iets voorbij kan gaan.

Iedereen vertelt je tijdens je zwangerschap dat je ervan moet genieten, omdat het zo snel gaat. Tijdens het eerste jaar hoor je het opnieuw. Geniet ervan, voor je het weet is hij groot.

Ik vond dat altijd een beetje cliché.

Tot nu.

Want ineens is mijn baby een dreumes. Ineens zijn er momenten waarvan ik me realiseer: dit was de laatste keer.

De laatste keer dat hij op precies die manier bij me lag. De laatste keer dat hij een bepaalde beweging maakte. De laatste keer dat ik hem op een bepaalde manier optilde.

En ik wist het niet.

Dat vind ik misschien wel het mooiste én moeilijkste aan het moederschap: je weet vaak pas achteraf hoe bijzonder een moment was.

Stilstaan

Daarom wil ik het komende jaar proberen om vaker stil te staan.

Bij de kleine dingen.

Bij een slapend kind in mijn armen. Bij een handje dat de mijne vastpakt. Bij nieuwe woorden, nieuwe stappen en nieuwe ontdekkingen.

Maar ook bij de grote dingen.

Bij het ongelooflijke wonder dat een mensenleven is. Bij wat mijn lichaam heeft gedaan om een kind te laten groeien. Bij de enorme kracht van een vrouwenlichaam om een kind ter wereld te brengen.

En misschien is dat uiteindelijk wel wat mijn eigen bevalling mij, een jaar later, nog steeds leert:

Je hoeft niet alles vast te kunnen houden om het bewust mee te maken.

Je hoeft niet precies te weten hoe iets zal verlopen om erop te kunnen vertrouwen.

Maar je mag wel stilstaan bij het moment dat er is.

Want iedere eerste keer brengt uiteindelijk ook een laatste keer met zich mee.

En soms besef je pas achteraf hoe bijzonder die eerste keer eigenlijk was.

Dus vandaag, één jaar moeder, probeer ik niet alleen vooruit te kijken naar alles wat nog komt.

Ik kijk ook even terug.

En ik ben dankbaar.

Voor het eerste schopje.
Voor de laatste schopjes die ik toen nog niet wist dat de laatste waren.
Voor de bevalling die ik nooit zal vergeten.
Voor het eerste moment dat ik mijn zoon in mijn armen hield.

En voor alles wat daarna kwam.

Wat een bijzonder jaar.